अस्तित्व

 हा एक अनुभव आहे ..तुमच्या माझ्या  एका मैत्रिणीचा ..

"ते "खुणावत होत तिला कधीच ..त्याच रंगरूप नीटसं दिसत न्हवत .. कळत ही न्हवत ..पण जे काही होत ते खूप प्रभावी होत ..पण नेमक काय तेच कळत न्हवत ना तिला ..ना तिच्या आजूबाजूला असणाऱ्या तिच्या लोकांना ..त्यांना तर त्याची साधी जाणीव ही न्हवती म्हणा ..

पण तिला जाणवत असूनही अंगळवणी पडलेलं दुर्लक्ष ...

आणि कसं बघणार .. लहानपणापासून.. हो ला हो करावं लागतं..संसारात पडल्यावर स्वतः  अस नसत.. स्वतः च्या शिक्षणाला फार महत्त्व द्यायचं नाही ..स्वतःची बाजू नेहमी  पडतीच ठेवावी ..सतत कानावर..मग त्यात स्वतःच स्वप्न पाहायला आणि ती पूर्ण करण्याची अपेक्षा ठेवायला कुठे धीर झाला तिला .. वर्षा  मागून वर्ष गेली ... चूल मुल.. हौसेसाठी अल्पावधीची नोकरी ..पण तीही नवऱ्याच्या नियमात बसणारी ..ती.. ती आहे हेच मुळी विसरत गेलेली ...तिच्या भोवतालच
जबाबदरीच कुंपण इतकं घट्ट घालून ठेवलेलं की ते खुणावणारे क्षितिज बितिज फक्त पुस्तकातच राहिलं..ती शेवटपर्यंत अस्वस्थ राहिली ..की ते खुणावणार काय होत ..कधी मिळेल का मला ..आताशी चाळिशी पार केली तिने ..नाही म्हटलं तरी सगळ्यांनी खूप हौसेने celebration केलं..तिला काही भेटवस्तू मिळाल्या ..आणि त्यात एक पुस्तक तिच्या हाती लागलं...अस्तित्व""...तिचे डोळे चमकले..इतक्या वर्षानंतर त्यात काहीतरी गवसल्याचा आनंद दिसला ..अस्तित्व?????? ..हेच ....हेच तर ती शोधत होती ..इतकी वर्ष ..कुंपणाच्या पल्याड हेच तर खुणावत होत तिला ..कसं कळलं नाही ..तिने पक्क मनाशी काहीतरी मांडलं... आणि तिने इथून पुढे काही जबाबदाऱ्या न स्वीकारता गाण्यासाठी थोडा का होईना वेळ द्यायचा हे ठरवलं ...कारणं संगीत तिचा श्वास होता ..जो आजवर तिने कधी घेतलाच न्हवता ..श्वास हि ती मोजून घ्यायची ना :) नवऱ्याने मापून दिलेल्या मापात..ती स्वतःशीच हसली .. गाणं शिकता शिकता तिला तीच अस्तित्व सापडायला लागलं..त्याला रंग रूप दिशा मिळाली ..आज ती स्वतः गाणं शिकवते .. संगीत teacher म्हणून ओळखली जातेय..तीच अस्तित्व.. तिची ओळख ..पण प्रवास सोप्पा न्हवता ..जिद्दीचा होता ...पण जिला अस्तित्वाची ओढ लागते ..तिच्यासाठी सगळं सोप्प होत.....

फक्त तिला कुंपण घालू नका ..लेबल लावू नका ..तिला पूर्ण समजल्याशिवाय तिच्यावर शेरे ओडू नका ...तिला साथ द्या ..अस्तित्व शोधण्यासाठी ........

From my blog ...

वोह मेरी हर कहानियोमे होता है ...कभी मेरा ख्याल बनके ...कभी मेरी नज़्म बनके ...पर में आजतक उसे पहचान नहीं पाई हु ..वोह यही है मेरे आसपास ..मेरे करीब ..इतने करीब के मेरी साँसों को छु जाता है वोह ..फिर भी अनजान हु  में उससे ..वोह एक ख्वाब बना रहता है..एक पहेली ..जिसे आज तक न में कोई आवाज़ दे पा रही हु न कोई चेहरा ...फिर भी वोह कानोमे गूंजता रहता है ...

कितनी बार कोशिश की मैंने के में उसे ढूढ़लू ...पर जब भी लगता है मैंने पाए लिया है उसे  वोह एक सुरूर बन जाता है ..हवासा ..धुँधलासा...जैसे कोई टुटा हुआ ख्वाब ...समेटने जाऊ तो जख्म पाती हु ...वोह आंधी बनकर निकल जाता है ...फिर एक बार अंजानासा...बिना पेहचानके ...

बस्स..अब तम्मना है मेरी एक बार ..एक बार उठ  जाये ये नक़ाब ..वोह चेहरा देखना चाहती हु में ...वोह आवाज़ बेनक़ाब सुनना चाहती हु में ..एक बार ...बस्स एक बार ....

अस्मि..

sanjvel...

सांजवेळी दाटून येता  नभ रेशमी

मन हळवे धुक्याचे...

कातरवेळी उरले फ़क़्त

तुज्या ठसे आठवांचे ......

लाटा सरल्या विरल्या किनारा

हाती उरलेला चांदणचुरा

 नभ उतरू येता

चिंब भिजलेला पारवा....

अंतर तुज्यामाज्यातले

स्पर्श सारे रातराणीचे

परतुनी  ये एकदा पुन्हा

तोच रस्ता नयनी साठलेला .............

Asmi

01.01.16

हल्ली काही तरी वेगळच घडतंय माज्यासोबत ..अरे, आधी तुजी आठवण आली कि डोळ्यात टचकन पाणी यायचं , रडून रडून डोळे सुन्न व्हायचे ,तुज्या कित्येक आठवणी रडवून जायच्या , जिथे जिथे आपण भेटायचो त्या जागा अधिकच रडवून जायच्या , पण आत्ताशा तुज्या आठवणी एक हलकस हसू घेऊन येतात , तुज्याबरोबर घालवलेला हर एक क्षण सुंदर होता , प्रसन्न होता , त्याच आठवणींनी आताशा खूप फ्रेश वाटायला लागलंय मला , त्या जागांकडे बघून आत्ता रडू नाही येत ,तिथे घालवलेला प्रत्येक क्षण न क्षण आठवतो ..आणि एक छानस हसू मात्र येत ...तुज्याबरोबर जगलेला तो प्रत्येक क्षण मला पुन्हा खुणावतो , पुन्हा नवी प्रेरणा देतो ..तुज नसण स्वीकारलंय मनाने ...तरी पुन्हा जगावस वाटतंय आत्ता तसच प्रसन्न ....जसं तू प्रत्येक क्षण माज्यासोबतच आहेस ..तू नसतानाही तू असण्याचा भास घेऊन तुज्या आठवात !!!!

मी नेहमीच तुला शोधण्याचा प्रयत्न करत आलेय, करतेय ...तू जवळ होतास तेव्हा हा शोध प्रकर्षाने नाही घ्यावासा वाटला ..अवकाश आहे अजून असच वाटत आल मला , आधी स्वताला तर शोधू तुज्यात म्हणून स्वतालाच बंदिस्त करत गेले तुज्यात ..आणि तुझा शोध घ्यायच राहूनच गेल..तुज्यात मला शोधता शोधता तू निघुनही गेलास ..वितळून गेलास आणि मी शोधत राहिले अजूनही ....गेले कित्येक दिवस ..कित्येक महीने , कित्येक तास , कित्येक सेकंद..तिन्ही प्रहर!!!

मग कुठूनसा वारा येतो..तुजी अंधुकशी बातमी घेउन ..तुज्या मनातली घालमेल, ते काहूर उमटत कुठेतरी ..तुज्यापर्यंत पोहचण्याचा धीर होत नाही पण या काहुरीचा शोध घ्यावासा मात्र वाटत रहात . पुन्हा तुला शोधण्याचा फिकटसा प्रयत्न चालू होतो ..तू दूरवर ..भिजलेल्या मृदगांधासारखा ...मी मात्र दूरवरच तुझा भास आभासत राहते ..तू माघारी फिरणार नाहीस खात्री आहे मला ..कदाचित तुजी हार असेल ती ..कदाचित मलाही ती सहन होणार नाही ..मग किनार्यावार उभ राहून पुन्हा तुजी खोली मोजण्याचा एक व्यर्थ प्रयत्न .. मला वाटत ..मी पुन्हा तुज्यात पडले तर किनारा नाही गाठू शकत ..तू आर्त आहेस..खोल ..खोल..गहीरा डोह....गवसला नाहियस पुर्ण मला ..तरीही वाटल..माझा शोध चालूच आहे .....शेवटच्या श्वासापर्यंत !!!!!!

काल आलास मिठीत ....

काल आलास मिठीत गर्द अंधार होऊन

खेळत राहिलास सावली होऊन

भरलास चंद्र नजरेत हातात हात घेऊन

उलगडलीस रेशमाची लडी ओंठाना ओठ लावून
काल आलास मिठीत गर्द अंधार होऊन

खेळत राहिलास सावली होऊन …

बोलत राहिलास अविरत

चाळा मिटल्या पापण्यांशी

गुंफत राहिलास कविता

गाज भरल्या लाटेची
काल आलास मिठीत गर्द अंधार होऊन

खेळत राहिलास सावली होऊन …

मी विरघळत राहिले तुज्यात मौन होऊन

खोल खोल डोहाचा श्वास होऊन

तू पीत राहिलास मला तृप्त होऊन

ओंजळीतले मोती सांडले ओंजळ भरून

काल आलास मिठीत गर्द अंधार होऊन

खेळत राहिलास सावली होऊन …

कळलच नाही "तो " आला कधी कवाडातून

झाली सैल मिठी ,"तो " हसला मनातून

तू ओडला गेलास त्याच्या कह्यात ,

मी पुन्हा एकदा अपूर्णात ..

निशब्द पाहत राहिले तुज विरघळण माज्याच नजरेतून ...

निशब्द पाहत राहिले तुज विरघळण माज्याच नजरेतून ...

घर आयो मोरे सजनवा

अंगनामें मोरे नाचे मयुरीया

आन्खोमे भरलू तोहे सवरिया

घर आयो मोरे सजनवा ………

सुख दुख मोरा संग तोरे

साज ये.. श्रीन्गार तोरे लिये

तोहे बुलाये मोरी पायलीया …

काहे बतिया बनाये तोरे नयनवा

घर आयो मोरे सजनवा ………

अब जय्यो ना दूर हमसे

तन में बासना रुह के जैसे

बनू में राधा.. तोरी मुरलिया

संग तोरे अब सांस का चलना

घर आयो मोरे सजनवा .....

मी माझी चालत होते रस्त्याने …धावत होते माज्या परीने , विश्व होत माझ … तू अचानकच भेटलास , आणि मग भेटतच गेलास, तुझा वेग माज्यापेक्षा जास्तच होता , तरीही तू थांबलास माज्यासाठी , म्हणालास चालूया एकत्र , बघूया वेगाशी वेग जुळवून . कित्पत जमतंय … मला खात्री न्हव्तीच , पण तुझा आग्रह नाही मोडवला …म्हणालास एकाच ठिकाणी पोहचायचं आपल्याला आत्ता , मग मार्ग का वेगळे …तुज् पटलं मला … निशंक मनाने तुज्या हातात हात दिला . तुज्या वेगाशी वेग साधण्याचा आटोकाट प्रयत्नही केला , पण खर सांगू या सगळ्यात फरफट झाली .. माजी , माज्या मनाची, माज्या स्वप्नांची , आणि मी साधलेल्या ध्येयाची …. तू होतास तिथेच होतास , त्याच वेगाने धावत … आणि एकदा अचानक हात सुटला … तुज्या दौडीत तुज्या ते लक्षातही नाही आल… मी खूप हाका मारल्या तुला … पण तू वारा … सुसाट होतास …. मी मात्र भरकटले … दिशाहीन …. खूप वाट पाहिली …तु फिरला नाहीस मागे, अशक्यच होत म्हणा तुला तुज वेग कमी करण आणि उलट फिरन हि , अशक्य होत मला तुज्या वेगाशी पुन्हा माझा वेग जुळवण … पण एक मात्र झाल …आयुष्याचा वेग मात्र वाढला , मीही धावतेय आत्ता , पण वेगळा आहे रस्ता आपला , हो ना ????

वोह उडता पंछी ....

वोह उडता पंछी अपनी मंझील का

वोह राही कभी न रुकनेवाली राहोन्का

जमी हैं उसकी ..हैं उसका आसमान सारा

हैं वोह जुगनू ,अपनी धुंद मे दिवाना

न जाने कैसे एक दिन मेरे ..झरोके पे रुका

घिरे बादलोमे बरसते बुन्दो कि तरह

नझर से नझर मिली तो दिल बेहक गया

वोह मेहमा होते होते इश्क़ सा बन गया

खो बैठी जहा ..जाना सूद बुद गवाना

मेहफिलोन्मे सजने लगा उसीका तराना .....

पर वोह तो था उडता पंछी उडती फिझाओंका

कैसे समझ पाता इश्क़ ए दर्द वोह दिल का

सुबह होते ही उड गया ..

आन्सुओके साथ साथ राते भी खाली कर गया ..

वोह उडता पंछी अपनी मंझील का .........

काल ऑफिस मधून निघताना उशीर झाला ..बाहेर तुरळक वर्दळ होती ...शेवटची ट्रेन ..मोजून १०- १२ लेडीज ..एरव्ही कधी भीती नाही वाटली प्रवास करताना ..पण काल कुठेतरी भीती वाटत होती, घरी निट पोहचेन कि नाही याची ...खर सांगू ..अशा वेळेस तूझी खूप आठवण झाली ..वाटल तुला फोन करावा..तुझा आवाज ऐकावा ..तुज्या आवाजाने नेहमी धीर यायचा मला ...मला उशीर झाला कि मी सुखरूप पोहचेपर्यंत तू सतत संपर्कात असायचास ...एकही मिनिट मला एकट वाटायचं नाही ..call ,sms , bbm , FB ..सतत ......तू बरोबर नसलास तरी एक आधार वाटायचा मला ....तू रागवायचास हि खूप उशीर होतो म्हणून ...पण काळजी हि तितकीच घ्यायचास !!!

काल मात्र खूप एकट पडल्यासारखं वाटल , अनाहूतपणे नजर सतत mobile वर जायची , वाटायचं चुकून तरी तुझा एखादा call,sms येईल , खूप भरून येत होत ...आणि खर सांगू ..आजूबाजूच्या भीतीपेक्षा मी एकटी पडलेय याचीच भीती जास्त वाटत होती मला .. कशीबशी घरी पोहचल्यावर न जेवताच झोपले ...मन आणि मेंदू दोन्ही थकले होते ..पण जेवून घे अस हक्काने सांगायला हि तू न्हवतास ...

एक मात्र नक्की जाणवलं या पुढचा चा प्रवास माझा असेल , एकटीचा ..कितीही भीती वाटली तरी ........ bt i always miss u ....always ......

***

२०.१२.१२

 

 

 

* . 2 )

 

ख्वाब हो ..खयाल हो ...

या हो कोई आंधी ...

धूप हो छाव हो ...

या हो कोई पहेली .........

जब भी आता  हैं खयाल

हम थमसे जाते हैं ..

राह में चलते चलते

युंही रुक से जाते हैं ..

ना देखा हैं रंग ..

ना रूप हैं देखा ...

देखा हैं खयालोमे

उभरता एक चेहरा अन्जानासा ...

एक बार मिलो हमसे

कुछ सवाल हैं अनकहेसे ..

जवाब मिले न मिले ..

हम सांस तो लेंगे सुकुनसे .....

ख्वाब हो ..खयाल हो ...

या हो कोई आंधी ...

धूप हो छाव हो ...

या हो कोई पहेली .........

अस्मी

***

कधी कधी असे हि घडते ..जी व्यक्ती जवळ असते तेव्हा तिच्याशी काय बोलायचे हा प्रश्न पडतो आणि तीच व्यक्ती दूर गेल्यावर तिच्याशिवाय काय बोलायचे हा प्रश्न पडतो ..ती जवळ असताना तिला द्यायला पुरेसा वेळच नसतो आणि तिची जागा रिकामी जाल्यावर फावला वेळ खायला उठतो ...ती असते तेव्हा तिचा फोन कामाच्या व्यापात नाही उचलता येत किंबहुना नंतर बोलू म्हणून तो तसाच वाजत राहतो ..आणि जेव्हा ती कायमची दूर जाते तेव्हा कधीतरी तिचा फोन येईल म्हणून तासंतास त्या फोन कडे डोळे लागून राहतात ....ती असते तेव्हा उगाच झोपही लवकर येते आणि नसते तेव्हा रात्र रात्र जागीच राहते ...तिला आयुष्याचा भाग म्हणून गृहीत धरलं जात ..तीच मन दुखावलं जातंय असा पुसटसा विचारही मनात येत नाही ..अशाच समज गैरसमजातून तीच व्यक्ती दूर झाल्यावर मात्र आपण एकाकी उरलोय याची जाणीव प्रत्येक क्षणाला होत राहते ..आणि तेव्हा हातात काहीच उरलेलं नसत ..तिच्या आठवांशिवाय !!!!

गारुड ...

***

न कळता गुज मनातले उमजून जाते ..

तुज्या शब्दांचे गारुड असले कि मन थिजवून जाते ..

अंधारले क्षितीज तरी मन उजळून जाते

सुरात तुज्या मग मी हरवून जाते ....

तू नीळा सावळा मेघ घननिळा ..

तू इंद्रधनुचा मुघ्ध पिसारा..

तू शहराल्या रातीचा गारवा ..

तू झिनझिन नारा सूर मारवा ...

नादात तुज्या नकळत मी हरवून जाते ....

कधी असे कधी तसे मलाच न कळते ..

तू स्वैर सरींचा पाऊस वेडा ..

तू भासांचा भास खुळा ..

न कळता गुज मनातले उमजून जाते ..

तुज्या शब्दांचे गारुड असले कि मन थिजवून जाते ..

 

 

स्वप्नवेडी ........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

वादळाची वाट ती , वाऱ्याची साद ही

गुंतल्या रातीची ..गुंतलेली विन ही

उधळून सारे श्वास ती , मिटूनि ही पापणी

काळजाला चिरते ती ...

एक ही स्वप्न वेडी ...स्वप्नवेडी ........

वादळाची वाट ती ..वाऱ्याची साद ही ........१

 

सोडिले केव्हाच मागे, हे सगे अन सोयरे ही ..

उरात उरली रिक्तता अन ओली स्पंदने ही ..

काचेच्या वाटेवरी चालली ही एकटी ..

घूसमटलेली सावली ही ...

एक ही स्वप्नवेडी ..स्वप्न वेडी ...

वादळाची वाट ती ..वाऱ्याची साद ही २

 

शून्य ती , एक ध्यास ती

अवघडलेला श्वास ती ,

भोवतालच्या जंगली

निष्पाप ती , बावरी ती ,

एक ही स्वप्नवेडी ..स्वप्न वेडी

वादळाची वाट ती ..वाऱ्याची साद ही .. ३

....................

*** 

12.12.12

कोल्याची पोर मी ..

 

 

कोल्याची पोर मी ..चंद्राची कोर ..

कुणाच्या हाताला लागायची नाय ..

वारा हु मैं ..बिजली हु मैं

चंद्राची चमचम चमचम चांदी हु मैं...

छलकता हुंआ एक जाम हाय ..

तुज्याबी ओठाला लागायची नाय ...
कोल्याची पोर मी ..चंद्राची कोर ..

कुणाच्या हाताला लागायची नाय ..................

झिंगरी हु मैं , भिंगरी हु मैं ..

अदा हु मैं, नशा हु मैं ..

गर गर तुलाबी फिरवून जाय ...

तुज्या जाल्यात अशी मी गावायची नाय ..

कोल्याची पोर मी ..चंद्राची कोर ..

कुणाच्या हाताला लागायची नाय ..

अस्मी

११.१२.१२

विसरेन मी तुला ..

विसरेन मी तुला ..अस म्हणत किती दिवस सरून गेले .. ती व्यक्ति आजुबाजुला असुनही नसल्या सारखीच ..इतकी परकी की कधी आपण प्रेम केल याचच आच्छर्य वाटाव. मला याच नवल वाटत, एखादी आपल्याला आवडनारी व्यक्ति आपल्या आयुष्यात यावी म्हणून आपण काय करत नाही , किती शक्कल अणि किती बहाने ..सार काही त्या व्यक्तीसाठी असत , वेळ नसूनही तो काढला जातो , छोट्या छोट्या गोष्टी imp ठरतात ..आपल सार काही तीच होउन जाते ..ती व्यक्ति हवीहवीशी वाटत राहते , सगळी सुखदुख शेयर नाही झाली तर चैन पडत नाही , दिवसभराची विश्रांति ठरते ती ...नाही बोललो आपण की बैचेन व्ह्यायला होत , अशी ही व्यक्ति आपल आयुष्य बनून जाते ..अणि मग एक दिवस ब्रेक अप होत अणि हीच व्यक्ति क्षणात परकी होऊन जाते ...इतकी की तिचा आवाजही सहन नाही करू शकत आपण ..मग ते प्रेम ,ती भावना ,ते sharing कस विसरलं जाऊ शकत ? इतक एखाद्याशी नात तोड़ता येत ..टोकाची भूमिका घेता येते ? एक नात जुळल नाही तर मैत्रीच नात नाही रहू शकत का ? या नात्यांच्या गुंतागुंतीच सारच अनाकलनीय ...एखाद्याला पूर्ण समजूनही आपण नाही समजू शकत हेच खर सत्य .....

 ***
 

एक बासूरीवाला........

एक बासूरीवाला........

 

 

 

एक शांत सायंकाळ ....अस्ताला जाणारा सूर्य , त्याच्या धूसर होत चाललेल्या वाटा , अंगाला झोंबणारा गार वारा ........

अशा शांत एकाकी सायंकाळी त्याचा माजा एकांत ....मनात चाललेली चलबिचल ....

माजे डोळे आपसूक बंद झाले होते ....आणि सूर ऐकू आला , त्याच्या बासरीचा .....

अलवार त्याने बासरी ओठाला लावली आणि तो त्याच्याही नकळत सूर छेडू लागला ...

एक क्षण सारा आसमंत त्या धुंदीने बहरला ...त्याचा हर एक सूर मनात उतरत होता , देहात भिनत होता ....

त्याची तन्मयता त्याच्या सुरात उतरत होती आणि मी भान हरपून गेले होते...

आज मी त्याच्याही आणि माज्याही नकळत त्याच्या जवळ आले होते ......अनाहूतपणे .........

एका अनाहूत , मंत्रमुग्ध प्रवासाची सुरवात झाली होती .....

२१.१०.१२

Chalo Accha Hua ...

एक उम्मीद थी तो इंतजार था ..
इंतजार था क्योंकी उम्मीद थी ..

कल उम्मीद के साथ साथ इंतजार भी मिट गया ...........

चलो अच्छा हुंआ आपने दोनो को मिटा दिया !

पर ये माना जो गया वोह ना लौटा ..

न चैन पाया , ना सुकून पाया ..

उठे सवालोन्के साथ साथ जवाब भी मिट गया ...........

चलो अच्छा हुंआ आपने दोनो को मिटा दिया !

पाने कि आस थी , प्यार कि प्यास थी ..

आपका वजूद जिने कि वजाह थी ..
वजूद के साथ साथ मेरा दिल भी बूज गया ..

चलो अच्छा हुंआ आपने दोनो को मिटा दिया !

०४.१२.१२

आतुरलेल्या मनासाठी माज्या ...y

रोज सकाळी उठल्यावर एक दीर्घ श्वास घेऊन तुज्या हसऱ्या आठवणी श्वासात गच्च भरून घेते मी ..मग त्याच पुरवते दिवसभर कशाबश्या ! रात्री मात्र पुन्हा सकाळची धास्ती .......किती दिवस पुरतील या आठवणी ???? मनही हल्ली नव्या आठवणी मागतोय ..पण तू वाऱ्यासारखा आलास आणि गेलास ..त्या वावटळीत जेमतेम वेचता आल्या तितक्याच आठवणी साठवणी झाल्या ...पण मनाला कोण आणि कस समजावणार , कि वाहून गेलेला वारा उलट कधी वाहत नाही !
पण तरी एक वेडी आशा..वाहशील कधी उलट पुन्हा एकदा ...तुज्यासाठी आतुरलेल्या मनासाठी माज्या ?????

02.08.12

वादळ अन तु !!!!

वादळ अन तु !!!!


काल एक वादळ उठल होत , अचानक ...माझ ओळींन लावलेलं अंगण पार विस्कटून गेल अरे . त्या वादळाने जणू त्या अंगणाच्या अस्तित्वालाच धक्का दिला ..मन भरून आल...मला क्षणभर वाटल तूच आलास ..कारण वादळ आणि तू यात बरच साम्य आहे .

आहेच अरे ! तोही एक झंझावात अन तुही !!!!

अनिश्चित , झन्झावती , बेदरकार ...तुही असाच आला होतास अचानक . माज्या शांत आयुष्यात असच वादळ उठवलस , , मन सैरभर करून गेलास , पण जाताना माझ आखलेलं आयुष्य मात्र दिशाहीन करून गेलास ...

अंगणाच काय रे ते पुन्हा आवरता ही येईल , पण मनाच काय करू ? त्याला कस आवरू ? तुज्या जाण्याने पार विस्कटून गेलय ते, मन भर तुज्या आठवांचा पालापाचोळा , तुज्या स्पर्शाचा सैरभर गंध ...नाही पेलवता आला मला तुझा झंझावात ...तुझा बेदरकारपणा .....

म्हणूनच म्हटलं ' वादळ आणि तुज्यात " बरच साम्य आहे ................

अस्मी

30.11.12